சுயமே நலமில்லை

ஏன் இந்த சுயநலம். எதற்கு இந்த சுயநலம். எங்கிருந்து வந்ததிந்த சுயநலம் எப்படிப்போனால் எனக்கென்ன என்ற போக்கு. எதை நீ கொண்டு வந்தாய் இழப்பதற்கு என்று கீதையில் கண்ணன் உபதேசிக்கவில்லையா. உபதேசத்தைக் கேட்கவில்லையா. பூமியின் நாட்கள் வளர வளர சுயநலம் என்ற விதை செடியாய் மரமாய் விருட்சமாய் வளர்ந்து எங்கும் படர்ந்து நிற்பதைப் பார்க்கும் போது...வலிக்கிறது. எல்லாம் எனக்கு மட்டும்... எல்லாம் நான் மட்டும்...என்ற எண்ணம் மட்டும் உதித்ததாலோ என்னவோ தன்னைத் தவிர தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் வேறு எதுவுமே கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. இவர்களுக்குத் தெரியுமா தான் வாழும் பொழுதின் மறு கனம் கூட சொந்தமில்லை என்பது. தான் என்ற ஆடையைக் கலைந்துவிட்டு தன்னை விடுத்து தனித்து நின்று புறக்கண்ணை மூடி அகக்கண்ணைத் திறந்து பார்த்தால் மட்டுமே இங்கிருக்கும் எதுவுமே தனதில்லை என்பது புரியும். ஆனால் எத்தனைப் பேருக்கு இந்த உண்மையை உணரும் அறிவு திறக்கப்பட்டுள்ளது ஒருசிலரைத் தவிர. நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் அனைத்தும் கண்காணிக்கப் பட்டு வருவதும் எல்லாற்றுக்குமே வரவு செலவு இலாப நட்டம் அனைத்துமே பதிவு செய்யப்பட்டு வருவதும் உணராமல் இருக்கும் வரை இந்த மானிடப் பிறவிப் பயன் அறியாமல்தான் போகும். பதிவு செய்வது யார். இயற்கை என்ற மாபெரும் சக்தி. எந்நேரமும் கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருக்கும் இந்த சக்தியல்லவா இறை. சுயநலத்தை விடுத்து பிறர் நலத்தை கொஞ்சம் திருப்பிப் பார்த்தாலே மானுடம் விழித்துக்கொள்ளும்.

ஓர் அந்நியம்

மனதுக்குள் ஒரு சுமை. நேரம் ஆக ஆக சுமையின் பாரம் அதிகரித்துக்கொண்டே போனது. என்னைச் சுற்றியிருந்த சுற்றமெல்லாம் தங்களின் அன்பையும் ஆதங்கங்களையும் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கும்போது என்னால் மட்டும் அந்த சூழலுக்குள் நுழையமுடியவில்லை. என் மனம் எங்கோ தள்ளிநின்றது. எல்லோரும் உள்ளே அமர்ந்திருக்க நான் மட்டும் வெளியில் அமர்ந்து வானத்தை அன்னாந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். வானத்தின் கரிய நிறம் மேகத்தையோ நட்சத்திரத்தையோகூட காட்டவில்லை. மழைத்தூரலை மட்டுமே விளக்கொளி இருளின் இடையில் ஆங்காங்கே ஊடுருவிக் காட்டியது. மனதில் இருந்த சுமையையும் தாண்டி அந்த மழைத்தூரலையும் கொஞ்சம் ரசித்தேன். ஆனால் சுமை குறையவில்லை. எதிர்பார்ப்பின் உறவு தூரத்தில் இருக்கும் போது துயரத்தின் சுவடு முகம் காட்டவில்லையானாலும் மனதை அழுத்திக்கொண்டே இருந்தது. நான் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் இருந்து மூன்று மீட்ட்ர் தூரத்தில் என் கவனம் திரும்பியது. குத்தாங்காலிட்டு இரு கைகளாலும் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு வானத்தை வெறித்தவாறு அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண். அவள் அந்த வீட்டின் பணிப்பெண். அந்த இருட்டிலும் லேசான விளக்கொளியில் அவளுடைய முகம் எனக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது. அந்த முகத்தில் அப்பிக்கொண்டிருந்த சோகத்தை யாராலும் வழித்தெரிய முடியாத அளவுக்கு  தன்னிலை மறந்து அமர்ந்திருந்த அவளுக்குள் என் சிந்தனை கூடு பாய்ந்தது. தன்னைச் சார்ந்துள்ள உறவுகளைக் கரை சேர்க்க தன் சந்தோஷத்தையும் சுதந்திரத்தையும் அடகு வைத்து ஏக்கத்தின் மடியில் அமர்ந்திருக்கும் அவளைவிடவா.....நாடு நகரம் மதம் மொழி சொந்தபந்தம் அத்தனையும் தொலைதூர கனவுகளாக கசிந்துகொண்டிருக்கும் அவளது பரிதவிப்பின் விளிம்பில் எனது சோகம் சரியத் தொடங்கியது. தேசம் விட்டு தேசம் வந்து வீட்டு வேலை என்ற பெயரில் கையேந்தி நிற்கும் அந்தப் பெண்ணைக் காட்டியவாறு நிலாச்சோறு ஊட்டி என் சோகத்தையும் ஏக்கத்தையும் மறந்து போகச் செய்தது நிலவைக் காணாத அந்த இரவு.

செல்லமடா நீ எனக்கு

என்  உதிரத்தை  உணவாக்கிக்கொண்டு உடலை உரமாக்கிக்கொண்டு என் சுவாசத்தை நீ சுவாசித்து எனக்குள் பூத்த என் முதல் பூ நீ.  எனக்குள் நீ பூத்தபோது உன்னைத் தவிர வேறு எண்ணங்கள் எல்லாம் அருந்து போனது எனக்கு. உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை உன் நினைவே என் உயிர் அணுக்களாக உயிர் வளியை அள்ளிக் கொண்டு என் உடல் முழுக்க ஓடியது. உன்னை முதன் முதலாய் என் கைகளில் ஏந்திய போது உலகில் உள்ள சந்தோஷத்தை எல்லாம் உருட்டி என் கண்களின் வழி ஆனந்தக் கண்ணீராய் ஓட விட்டவன் நீ. எனக்குள் ஆழமாய் தியானித்துக்கிடந்த நீ என்னைப் பிளந்துகொண்டு வெளியில் வந்தபோது என்னைப் பார்க்காமல் உன்னைப் பார்த்தன என் கண்கள். என் உடலில் உயிர் இருக்கிறதா என்று உணர்வதற்கு முன் உன் உடலில் உயிர் உள்ளதா என்று ஆராய்ந்தன என் விழிகள். அன்று எனக்கு ஏற்பட்ட பூகம்பம் என்னை சிதைக்காமல் உன்னை முத்தெடுத்துக் கொடுத்தது. உன் பிஞ்சு உடலைத் தொட்டுத்தடவியபோது நீயே இயற்கை எனக்குக் கொடுத்த உச்சக்கட்ட படைப்பாக எண்ணி உச்சி குளிர்ந்து போனேன். அன்புக்கு மட்டுமல்ல பண்புக்கும் நீயே உதாரணம். அழகுக்கு மட்டுமல்ல அறிவுக்கும் உன்னை அடையாளம் காட்டலாம். தூக்கத்தைத் துண்டித்து இரவுகூட உனக்கு விளக்கேந்தி நின்றதைப்  பார்த்து நெகிழ்ந்திருக்கிறேன். வெறித்தனமான உன் முயற்சியைக் கண்டு வியந்திருக்கிறேன். யாராவது முயற்சியின் முகவரியைக் கேட்டால் என் சுட்டு விரல் சட்டென்று நிமிர்ந்து உன்னைத்தான் பார்க்கும் உன் வெற்றியின் வளர்பிறையில்  நானும் உன்னோடு கைகோர்த்து வளர்ந்து வந்தேன். என் பலவீனங்களைப் பகையாக்கி பலத்தை உறவாக்கி உருமாற்றியவன்  நீ. என் சந்தோஷ சாம்ராஜ்யத்தின் தேர் நீ. உன் வயது வளர்ந்தாலும் இன்னும் பால் மணம் மாறாத பசும்பொன் நீ. இன்று மட்டுமல்ல என்றுமே செல்லமடா நீ எனக்கு.

சிவராத்திரியானது

என்னை நடுங்க வைத்த இரவு அது. பக்கத்தில் யாருமில்லை. ஊசிவிழுந்தால் கூட கேட்கும் என யாரோ சொன்னது அன்று நிரூபனமானது. வாங்கி வந்த ரொட்டி என் பசியைத் தீர்த்தது. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அடிக்கடி என் கண்கள் கடிகார முள்ளைப் பார்த்தது. கடிகார முள் நகர மறுத்து என்னை எரிச்சலூட்டியது. நேரம் நத்தையாய் நகர்ந்தது. தனிமை தூக்கத்தைத் துண்டித்தது. வெளியில் மழை தூரல் போட்டுக்கொண்டிருந்தது. மணி ஒன்பதைக் காட்டியது. படுக்கையில் சாய்ந்தவாறு புத்தகத்தைப் புரட்டத் துவங்கினேன். தினம் இரவில் தூங்குவதற்கு முன் புத்தகம் படிப்பது வழக்கம். ஆரம்பத்தில் தூங்குவதற்கு முன் படித்தால் தூக்கம் ஆழ்ந்து வருவதாய் உணர்ந்தேன். நாளடைவில் அதுவே பழக்கமாகிப்போனது. கண்கள் சொருக ஆரம்பித்ததும் சுற்றி இருந்த விளக்குகளை அப்படியே எரியவிட்டு அறை விளக்கை மட்டும் அணைத்துட்டு உறங்கிப் போனேன். திடீரென என்னை எழுப்பிவிட்ட இடியோசை கொஞ்சம் நடுங்க வைத்தது. அதைத் தொடர்ந்துவந்த அடர்த்தியான மழை மின்னலோடு அடிக்கடி வந்த இடியோசை கொஞ்சமல்ல அதிகமாகவே என்னைப் பயமுறுத்தியது . எழுந்து கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். சரியாக மணி பன்னிரண்டு. மறுவினாடியில் இடித்த இடியில் எங்கும் ஒரே இருட்டு. மின்சாரம் தடையானது. எங்கு என்ன இருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை. இரத்தமே உரைந்து விடுவதைப்போல் இருந்தது எனக்கு. தட்டுத் தடுமாறி மெழுகுவத்தியை ஏற்றி வைத்துக் கொண்டு படுத்தேன். மழை சத்தம் தலைவலியை உண்டுபண்ணியது. ஒரே புழுக்கம். அந்த மழை நேரத்திலும்கூட என் கழுத்திலிருந்து வழிந்த வியர்வை தலையணையை ந்னைத்துக்கொண்டிருந்தது. காரணம் புழுக்கமா பயமா என்று தெரியவில்லை. அந்த நடுக்கம் தூக்கத்தைத் தூர விரட்டி விட்டது. நான் குடியிருந்த வீட்டுக்கு எதிர்த்த வீட்டில் குடியிருந்த மலாய்க்காரர் நடுநிசியானதும் பேய் ஓட்டுவது அவரது வழக்கம். அன்று இரவும் அந்த பயங்கரம் நடந்தது. மழை சத்தத்தையும் மீறிக்கொண்டு ஒரு பெண் அலறும் சத்தம் என் செவிப்பரைகளைக் கிழித்தது. அந்த சத்தம் என் பயத்தை மேலும் கூட்டியது. சாமி மேடையில் வைத்திருந்த ருத்திராட்ச மாலையை எடுத்து என் கழுத்தில் அணிந்து கொண்டு கொஞ்சம் பஞ்செடுத்து இரண்டு காதுக்குள்ளும் திணித்துக்கொண்டு கண்களை இருக மூடிக்கொண்டேன். அந்த இரவு முழுவதும் மழையும் நிற்கவில்லை. மின்சாரமும் வரவில்லை. உறக்கமும் வரவில்லை. அன்று இரவு சிவராத்திரியானது எனக்கு. மறுநாள் காலையில் காதில் இருந்த பஞ்சை தூக்கி வீசியபோது சிரிப்பு வந்தது. நடுக்கம் போனது.

இரகசியமாய்..

மனதோடு விளையாடி மறைமுகமாய் எனைத் தேடி மயிலுருவில் வந்த பேரழகே. உருக்கொண்டு சிறகெடுத்து வருடிவிட்டு சென்றாலும் நீ சென்ற திசை பார்த்து இமைக்காமல் விழியசைய மறுக்குதையா இங்கு. மௌனமாய் நான் அமர்ந்து மனம் அடங்கி உடல் மறுத்த வேளையெல்லாம் உள்ளூர நீ வந்து இறகாலெ எனை வருடி சென்றுள்ளாய் என்பதை உனை பார்த்த பின்புதான் புரிந்துகொண்டேன். நீலத்தில் பசுமையும் பசுமைக்குள் நீலமும் எனை வந்து ஆட்கொண்ட போதெல்லாம் பல கேள்வி நான் கேட்டும் விடையேதும் காணாமல் முனகலோடு நின்றது என் மூச்சு. முடிவென்பதிங்கில்லை முடிச்சுக்கள் பல உண்டு நீயாக முடிச்சவிழ்த்துப் பார் என பக்கத்தில் வந்தாயா. படியளக்க வந்தவனே...நான் அளந்த படியை நீ உண்டு செல்லவா எனைத் தேடி வந்தாய். இரை தேடி வந்தாயா இறையாகி வந்தாயா. நீ வந்ததும் அதிர்ஷ்டம் உன்னைத் தேடி வந்துவிட்டதென ஊரெல்லாம் சொன்னபோது ஆகாயமே எனைத்தேடி வந்ததாய் உடல் கூச நின்றேன். உனைப்பிடித்து கூட்டுக்குள் அடைத்துவிட துடிக்கின்றது மனிதம். கூட்டுக்குள் அடைபடவா சிறகு வாங்கி வந்தாய். அதுதான் மனிதனின் சித்தம் என்றால் அதற்கும் அல்லவா வழிவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறாய். உனை உணர்ந்தவர்க்கு மட்டுமே புரியும் நீ வைக்கின்ற புள்ளியில் கோலமிடும் இரகசியம். மீண்டும் ஒரு முறை சிறகெடுத்து வா அழகே உன் இறகுக்குள் இளைப்பாற நான் வர வேண்டும்.

யாதுமாகி நில்

பெண் அடங்கிப்போவாள் அன்புக்கு. அடக்கியாள நினைப்பவரை அடக்கி முடக்கிவிடுவாள். தனக்கு அடங்கிவிட்டாள் என்று நினைக்கும் ஆணுக்கு ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள். பெண் மௌனமாய் இருந்தால் அடங்கிவிட்டதாக அர்த்தமில்லை. பெண்மையை சீண்டிப் பார்க்கும்போது எதிர்த்து போராட இயலாத பெண்ணிடம் மௌனம் மகரந்தச் சேர்க்கை செய்யும். பொய்மையை முலாம் பூசிக்கொண்டு நிற்கும். அமைதியாய் இருந்தால் அடங்கிப் போய்விட்டதாகத்தானே அர்த்தப்பட்டுப் போகிறது. அந்த அர்த்தங்களின் விசுவரூபம் உதாசீனப்படுத்தப்படும்போது இன்னொரு சுனாமி வாசலுக்கு வந்து வாய்க்கால் வெட்டுகிறது என்பதை எத்தனை பேர் அறிவர். பெண்ணின் உணர்வறிந்து மொழியறிந்து மனமறிந்து வலியறிந்து எவனொருவன் தாங்கிப்பிடிக்கிறானோ அவன் யாதுமாகி நிற்கிறான். பெண்ணின் எதிர்பார்ப்புகளை உதாசீனப்படுத்துபவன் தண்டிக்கப்படுகிறான். எப்படி என்று கேட்டுவிடாதீர்கள். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கே தெரியும். உலகம் ஆயிரம் சொல்லும். அது வெறும் கணிப்புதான். உண்மை என்னவென்பது அறிந்தவனுக்கே தெரியும். கண்கெட்ட பிறகா சூரிய நமஸ்காரம். கண்களை மூடி தன்னை உணர்ந்தால், தான் செய்வது சரியா தவறா என்பது புரியாதா. புரிந்துகொண்டால்தானே மனித ஜென்மம். இதுக்கெதற்கு அக்னி பிரவேசம். ரசிப்பதும் ரசிக்கப்படுவதும் எந்த அளவுக்கு சுகமோ அதைப்போல் உதாசீனப்படுத்துவதும் உதாசீனப்படுத்தப்படுவதும் பன்மடங்கு ஆபத்தை விளைவிக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். வணங்காமுடியாய் வாழ்ந்து வாழ்வை இழப்பதைவிட வளைந்துகொடுத்து வாழ்ந்து வாழ்வை வளைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் கண்ணசைவுக்கு எல்லாமே காத்திருக்கும்.

விதியா..சதியா..

நீ விட்டுச் சென்றதும் உனை விட்டுச் சென்றதும்  அறிவாயா.  கல்லாகிப் போனதா நெஞ்சம். உன் கூட்டை நீயே கலைத்துப் போடவா வாழ்வை வரம் வாங்கி வந்தாய். கட்டிலை வீசினாய் கட்டியவன் காணாமல் போனான் தொட்டிலை  வீசினாய் தொலைந்து போனதே நீ தூக்கி சுமந்த சுகங்கலெல்லாம். அது நீ தேடிக்கொண்ட வினையா. அல்லது தேடிப்போன வினையா. உன் சுமையை யார் முதுகில் ஏற்றிவிட்டு யார் சுமையை நீ சுமக்க ஓடோடிப்போனாய்.  உன் சுவாசக்காற்றை சுகிக்க முடியாமல் தன் சுவாசக் காற்றை நிறுத்திக் கொண்டதே நீ பெற்றெடுத்த ஒரு திங்களைக்கூட முழுமையாய்க் காணாத பச்சிளங் குழந்தை. எந்த கங்கையில் இந்தப் பாவத்தைக் கழுவப் போகிறாய். கழுவினால் கழன்று போகுமா நீ சேர்த்து வைத்த பாவச் சுமை. வருடங்கள் ஓடிப்போனாலும் உன்னைப் பற்றிய உண்மைகளை உரசிப் பார்த்து தரம் பிரித்துக் காட்டி தரிசு நிலமாய் நீ கிடப்பதை ஏளனமாய் சொல்லிச் சிரிக்கிறார்களே உன் பெண் பிள்ளைகள். அந்த சிரிப்புக்குள் மின்மினிகளாய் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் துக்கங்களும் சோகங்களும் பின்னிக்கொண்டு தோரணங்கட்டி ஆடுவதை அறிவாயா நீ. அவர்களின் மனதுக்குள் குமுறிக்கொண்டிருக்கும் வெருப்புத்தான் என் கண்களுக்குத் தெரிந்தது. அன்று வாழ வைக்க வேண்டிய பெண்களின் வாழ்க்கையை வழிமறித்து பரிதவிக்க விட்டது எதற்காக. ஞாயத்தராசில் உன்னைத் தூக்கி வைத்து கேள்வி கேட்கிறார்களே இன்று என்ன பதில் சொல்லப் போகிறாய். பெற்ற மனம் பித்து பிள்ளை மனம் கல்லு என்பார்கள். ஆனால் உன் விஷயத்தில் பெற்ற மனமே கல்லாகிப் போனது. விதி வழி ஓடினாய். விதைத்ததை அறுவடை செய்யும் காலம் வந்து விட்டதை அறிவாயா. தாய்மடிக்காக தவமிருந்த தங்கங்களைத் தாரைவார்த்து விட்டு எவன் வீட்டு கிளியையோ வளர்க்க உன் வாழ்க்கை முழுவதையும் கூட்டுக்குள் வைத்து பூட்டிக்கொண்டாயே உனக்கு சிலை வைப்பான் என்று மனப்பால் குடித்தாயா. பார்த்தாயா நீ ஊற்றிய பாலைக் குடித்துவிட்டு இன்று உன்னைப் பாடைக்குள் வைத்து பழிதீர்க்க கருநாகமாய்க் காத்திருப்பதை. கட்டாந்தரையில் படுத்துறங்கி கட்டுக்கட்டாய் சேர்த்து வைத்தப் பணமே உன்னைக் குறிபார்த்து கத்தி முனையில் நிறுத்தியுள்ளது. இப்போதுகூட உன் சொத்துக்குள் குளிர்காய வரவில்லை நீ பெற்ற செல்வங்கள். அழகான ஆயுட்காலத்தை அலங்கோலப்படுத்தினாலும் நீ அநாதையாய் நிற்கும் அவலத்தைத் துடைத்தெரிய உன் முன் கைநீட்டி நிற்கிறார்களே. இன்னுமா உனக்குப் புரியவில்லை. அல்லது புரியாததுபோல் பாசாங்கு செய்கிறாயா. உன்னையே முலாம் பூசிக்கொண்டு மறைந்திருப்பது ஏன். தராசில் ஏறி நின்றால் நீ நிற்கும் தட்டு கீழே இறங்கிவிடும் என்ற பயமா. தோற்றுவிடுவோம் என்ற அச்சமா. நீதான் எப்போதோ தோல்விக்கு துணைபோய்விட்டாயே. தோல்வியே நீயாகிப்போன பிறகு உனக்கெதற்கு முகமூடி.