அசோகவர்த்தினியாகவோ..அசோகவர்மனாகவோ..

பஞ்ச பூதங்கள் பஞ்சாங்கம் சொல்லவில்லையே எங்கள் குலவிளக்கு அணையப்போகிறது என்று...எப்படி... எப்படி நடந்தது இது. கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் களவு போனது எப்படி. கண்களைத் திறந்துகொண்டுதானே தவம் கிடந்தோம்.  தவம் களையாமல் எங்களையே களைத்துப்போட்டுவிட்ட சூட்சுமத்தை அறியாமல் தவிக்கிறோம்.எங்கள் கண்களில் மண்ணைத் தூவியது யார். விடை காண முடியாத விடுகதையாக்கிவிட்டீரே. உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் நீங்கள் பாவா இல்லை. எங்களுக்கும் நீங்கள் பாவாதான். அவ்வளவு பிடிக்கும் உங்களை. எங்களுக்கு மட்டுமா உங்களைப் பிடித்திருந்தது. அக்கம் பக்கம் முதற்கொண்டு உங்களோடு நட்புக்கொண்ட அத்தனைப் பேருக்கும் அல்லவா உங்களைப் பிடித்திருந்தது. அதனால்தானோ என்னவோ ஆண்டவனுக்கும் உங்களை அதிகம் பிடித்துப் போனது போலும். நான் உங்களை மாமா என்று அழைத்ததே இல்லை. நீங்கள் அதற்கும் மேலே  தந்தையின் இருக்கையில் அல்லவா  அமர்ந்துகொண்டு இருந்தீர்கள். உங்கள் அன்பு மழையில் சாரலாகவும் தூரலாகவும் நாங்களும் உங்களோடு இணைந்திருந்தோம். உங்கள் பண்பின் நேர்த்தியை பிறருக்கும் பரிந்துரைத்திருக்கிறோம். எங்களது ஒவ்வொரு அசைவிலும் நீங்கள் நிறைந்துள்ளீர்கள்.  நீங்கள் இல்லாத நிகழ்வே இல்லையே பாவா. இனி.. எப்படி.. தெரியவில்லை... நீங்கள் எப்போதுமே எங்களை எதுக்காகவும் காக்க வைத்ததே இல்லை. ஆனால் அந்த  மூன்று நாட்கள்  அன்ன ஆகாரமின்றி நாங்கள் கொண்ட விரதத்தை சிவராத்திரியாக்கிவிட்டு நீங்கள் சிவலோகம் போனது எப்படி. அந்த இரவு நாங்கள்  விழி திறந்து காத்திருக்க நீங்கள் மூடிய விழியைத் திறக்காமலேயே காத்திருந்தது எதற்காக. காலத்தைக் கடந்து கரைந்து போகவா. அப்படி என்ன அவசரம். இன்னும் கொஞ்ச காலம் எங்களோடு வாழ்ந்திருக்கலாமே. அழைக்காமலேயே உதவிக்கு ஓடோடி வருவீர்களே. இப்போது நாங்கள் எல்லோரும் அழைத்தும் கூட வர மறுத்தது ஏன். எவ்வளவு நல்ல குணங்கள் உங்களிடம். இனி யாரிடம் போய் தேடுவது. எங்குப் போய் தேடுவது. எதை சொல்லியும் உள்ளத்தைத் தேற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை. எப்படித் தேற்றினாலும் காயத்தை ஆற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. நீங்கள் இல்லாத ஒவ்வொரு கனமும் முள் முனையில் முகாரி எழுதுகிறது.  கடைசியாக நீங்கள் பறித்த நெல்லியின் கிளை பாரம் தாங்காமல் வளைந்து தொங்கியதும் அதிலுள்ள காய்களைப் பறித்துவிட்டு  நான் கிளையை உடைக்கச் சொன்ன போது அதில் இருக்கின்ற பிஞ்சுகள் எல்லாம் முற்றியதும் உடைக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றீர்களே. நினைவில்லையா... அப்போது அந்தக் கிளையின் பாரம் குறைந்ததும் நீங்கள் பிடியைத் தளர்த்தியவுடன் கிளை மேலே போய்விட்டது. இப்போது காய்களெல்லாம் முற்றி அந்தக் கிளை பாரம் தாங்காமல் மீண்டும் வளைந்து பூமியை நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.  நான் சொல்லும் முன்பே நெல்லிக்காயைப் பறித்து பங்கு போட்டுவிட்டுப் போவீர்களே. இப்போது உங்களுக்கும் சேர்த்து நானே பறிக்கிறேன். நான் மட்டுமே பறிக்கிறேன். உங்களை நாங்கள் புதைக்கவில்லை விதைத்திருக்கிறோம். மீண்டும் முளைத்து வருவதற்காக. அசோகவர்த்தினியாகவோ... அசோகவர்மனாகவோ... மீண்டும் உங்கள் வரவுக்காக நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கிறோம்.

பங்கோர் அம்மன்

 அழகிய தீவுக்குள் அழியாத சரித்திரம் ஒன்று வரையப்படாத ஓவியமாய் என் மனதுக்குள் தூரிகை ஏந்தி வாழ்கிறது. இப்போது நினைத்தாலும் என் உடல் சிலிர்க்கும். அப்படி ஒரு சம்பவம் என் கண் முன் கண்ட காட்சி எனக்குள் பதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சாலையை விட்டு சில படிகள் இறங்கினால் நான் படித்த பள்ளி. பள்ளியைச் சுற்றி பூச்செடிகளும் மாமரங்களும் சூழ்ந்திருக்கும். பள்ளியை விட்டு சில படிகள் இறங்கினால் கம்பீரமாய் எழுந்தருளியிருக்கும் காளியம்மன் கோவில். கோவிலின் முன்புறம் எந்நேரமும் அலை ஓசையை அள்ளி வீசியவாறு கடலின் நர்த்தனம். கோவிலின் விதையாய் இருந்த பாறைதான் இந்தப் பகுதியில் என் ஆதங்கம். ஓர் இரவு அம்மன் பாறையின் மேல் அமர்ந்திருந்ததை தான் நேரில் கண்டதாக என் தந்தை கண்ணில் நீர் மல்க கூறியுள்ளார். அந்த அற்புதங்களைக் கேட்டே வளர்ந்ததாலோ என்னவோ காலையில் பள்ளி சென்றவுடன் புத்தகப் பையை வகுப்பறைக்குள் வைத்து விட்டு ஓடிச்சென்று கோவிலில் விழுந்து வணங்கிவிட்டுதான் மறு வேலை. ஆதியில் அது ஒரு சிறு ஆலயம். கோவிலின் முழு வடிவத்தில் இயற்கையாகவே பாதி பாறை இடம்பெற்றிருக்கும். கோவிலின் கற்பக்கிரகமே பாறையோடுதான் இணைந்திருக்கும். கோவில் உருவான விதமே ஆச்சரியமான ஆனால் உண்மைக்குப் பாதகமற்ற சரித்திரம். ஆரம்பக்காலத்தில் அந்தப் பாறையின் பக்கத்தில் படுத்துறங்கும் பார்வையற்ற ஒருவரின் கனவில் அம்மன் தோன்றி அந்தப் பாறையில் தினமும் விளக்கு வைக்கச் சொன்னதாகவும்; விளக்கு வைக்கத் தொடங்கிய பிறகு அவர் பார்வை பெற்றதாகவும் கேள்விப்பட்டதுண்டு. அதுமட்டுமல்ல விளக்கு வைத்தவர் பார்வை இல்லாதவர் என்றும், ஓர் இரவில் அம்மன் அவர் கனவில் பாறையின் மேல்  தோன்றி காட்சி  தந்ததாலும், அதன் பிறகு அவருக்கு பார்வை கிடைத்ததாலும் அந்தப் பாறையே சக்தி பீடமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதும் அந்தக் கோவிலின் வரலாற்று பதிப்பில் நான் படித்ததுண்டு. அதன் காரணமாகவே கோவிலுக்குள் பாறையும் சேர்ந்தே இருக்கும். கோவிலை உடைத்துப் பெரியதாகக் கட்ட முடிவெடுத்தப் போது பாறையை உடைப்பதில் சர்ச்சை தொடங்கியது. உடைக்கலாம் என்று ஒரு சாராரும் உடைக்கக் கூடாது என்று மறு சாராரும் விவாதிக்க ஆரம்பித்தனர். இறுதியில் பாறையை உடைக்கக் கூடாது என்று தீர்ப்பு வந்தது. தீர்ப்பு வழங்கியவர் சாதாரண ஆள் இல்லை. திருவிழாவிற்கு நாற்பத்தெட்டு நாட்களுக்கு முன்பிருந்து அன்ன ஆகாரமின்றி கோவிலிலேயே தங்கி திருவிழாவுக்கு முதல் நாள் சுமார் பத்து மணி நேரம் கரகத்தைக் கையால் தொடாமல் தலையில் சுமந்தவாறே மக்களுக்கு அருள் வாக்கு சொல்லிக்கொண்டே கோவிலை வந்தடையும் ஒரு முதியவர். அவர் பார்ப்பதற்கே மிகவும் கம்பீரத்துடன் தெய்வீகமாகக் காட்சியளிப்பார். அவர் கொடுத்த அருள் வாக்குதான் அந்தத் தீர்ப்பு. அதுவும் பாறையை உடைத்தால் கோவில் தலைவரின் உயிருக்குப்  பேராபத்துக் காத்திருக்கு என்பதுதான் சத்திய வாக்கு. இருப்பினும் நாகரிக வளர்ச்சியின் காரணமோ, தெய்வத்தை நாருரித்துப் பார்க்கும் ஏளனமோ தெரியவில்லை. பாறையை உடைத்தே தீர வேண்டும் என்று தீர்மானமானது. பழைய கோவிலைப் பிரித்து புதிய கோவில் கட்டும் வேலை தொடங்கப்பட்டது. ஒரு நாள் திடீரென்று பள்ளிக்கூடமே அதிரும் அளவுக்கு வேட்டு சத்தம் கேட்டது. படித்துக்கொண்டிருந்த மாணவர்கள் ஆசிரியர்கள் அனைவரும் வகுப்பறையை விட்டு வெளியே ஓடிப்போய் பார்த்தோம். வேட்டு வைக்கப்பட்டு பாறை இரண்டு துண்டுகளாக பிளந்துகிடந்தது. பாறை சிதறல்களின் தூசு புகை அடங்கும் முன் கோவில் தலைவர் மூர்ச்சையற்று சரிந்து கிடப்பதைப் பார்த்து அனைவரும் பதறிவிட்டனர். அவரை அவசர அவசரமாக அள்ளிப்போட்டுக்கொண்டு மருத்துவமனையை நோக்கி ஓடினர் உடன் இருந்தவர்கள். ஆனால் பலனற்றுப் போனது. சொன்ன அருள்வாக்கு சத்தியமாகிப்போனது. கோவில் தலைவருக்கு மீண்டும் மூச்சு வரவே இல்லை. அந்த சக்தியின் வடிவத்தை முதன் முறையாக அப்போது நான் அனுபவித்தேன். இன்றுவரை அந்நிகழ்வு என் உயிரோடு ஊஞ்சல் கட்டிக்கொண்டு நிற்கிறது. பிறகு பாறைத் துண்டுகளை அடித்தளமாக்கிக் கோயில் எழுப்பப்பட்டது. அதன்பிறகு  அந்தக் கோவிலைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் என் கண்களுக்குப் பாறை மட்டுமே விஸ்வரூபம் கொண்டு அம்மனை ஏந்தி நிற்கிறது.

உன் விழியில் என் பார்வை

மலை உச்சியிலிருந்து விழும் அருவியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் திகைப்போடு மலைத்திருக்கிறேன். அதன் மூலத்தைப் பார்க்கும் ஆவல் எனக்குள் ஏற்படும். இந்த நீர் எங்கிருந்து ஊற்றெடுத்து எப்படி வருகிறது என எனக்கு நானே கேட்டுக்கொள்வேன். என்றாவது ஒரு நாள் அதனைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும் என்று என் மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டதுண்டு. பார்த்தேன். அந்த அற்புதக் காட்சியைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கும்கி திரைப்படம் எனக்கு வழங்கியது. விடுமுறை நாள்களில் பொழுது போக்க என்ன செய்வது என்று யோசிக்கும்போதெல்லாம் என் குடும்பத்தார் சட்டென்று யோசனை வழங்குவது திரையரங்கம்தான். ஆனால் கும்கி திரைப்படம் வெளியானபோது யோசிக்கவேயில்லை. காத்திருந்து விரைந்து சென்று பார்த்தோம். படம் பார்க்கும் ஆவலைவிட கலையுலகின் முடிசூடா திலகத்தின் வாரிசு எப்படி இருக்கும் என்ற ஆவலே அதிகமாக இருந்தது. அதுவும் பாடல் வெளியீட்டு விழாவைப் பார்த்த பிரமாண்டம் யானையின் இரு தந்தங்களயும் பற்றிக்கொண்டு நெற்றிப்பொட்டில் முத்தமிடும் காட்சி அமர்க்களப்படுத்தியது. அப்படத்தில் கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் சந்திக்கும் ஒரு காட்சி. அந்தக் காட்டின் அழகும் அந்த அழகுக்கே மகுடம் தரித்ததைப் போல் அமைந்த கொட்டும் அருவியும் என் நெடுநாள் கனவுக்குள் நுழைந்து தெரித்து ஓட ஆரம்பித்தது. அந்தக் கொட்டும் அருவியின் மலை உச்சியில் போய் பார்க்க வேண்டும் என்று சின்ன வயசுல அம்மாவைக் கேட்டேன் என்று அவள் தன் ஆவலை வெளியிட்டபோது யாருக்கும் சொல்லாத என் ஆசையும் மொட்டவிழ்த்துக் கொண்டு நின்றது. உயரத்திலிருந்து வெள்ளை வெளேரென்று கொட்டும் நீரிலிருந்து தெரித்துக் கிளம்பும் நீர்ப்புகை சில்லென்று எங்கும் பரவ கீழிருந்து மெதுவாக காமிராவை நகர்த்தி அருவியின் உச்சிவரை கொண்டு செல்லும் காட்சிக்குள் நானும் மூழ்கி எழுந்தேன். நானே காமிராவின் கண்களாய் மாறிப்போனதாய் உணர்ந்தேன். காணக்கிடைக்காத காட்சியை நேரில் காண்பதைப் போல் புலகாங்கிதம் எனக்குள். நான் நேரில் பார்க்க ஆசைப்பட்ட பார்க்க முடியாத காட்சிகள் என் கண் முன் விரிந்து நிற்பதைக் கண்டு பிரபிப்போடு பூரித்துப் போனேன். அந்தப் பட இயக்குனர் பிரபு சாலமனுக்கு நன்றி. காட்சியை அற்புதமாய் பதிவு செய்த ஒளிப்பதிவாளருக்கு மிக்க நன்றி

நட்டுவைத்தேன்

அன்று காலைப் பொழுது புலர்ந்ததும் எப்பொழுதும் போல் அறைக்குள் சென்று என் நாற்காலியில் அமர்ந்ததும்  மேசை மேல் அடுக்கி வைத்திருந்த கோப்புகளோடு என் விரல்கள் உறவாட ஆரம்பித்தன. அலுவலக அறையில் கலகல வென கேட்ட சிரிப்பொலி அறையின் நிசப்தத்தை உடைத்தது. அவர்களுக்குள் என்ன பேசிக்கொண்டார்கள் என்பது விளங்கவில்லை. ஆனால் ஏதோ அரட்டை அடிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்பது மட்டும் புரிந்தது. அவர்களுக்குள் தொடங்கிய பேச்சு முடிவுறும் முன் என் அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் என் நெருங்கிய தோழி. நுழைந்ததோடு நில்லாமல் சிரிப்புக்கான காரணத்தை எனக்கு விளங்க வைத்து விடும் ஆர்வத்தில் நான் எதுவும் கேட்காமலேயே தன் இள வயதில் நடந்த அனுபவம் ஒன்றை மிக சுவாரசியமாக சொல்ல ஆரம்பித்தாள். பள்ளிப் பருவத்தில் தான் ஓர் ஆட்டுக் குட்டியை மிக மிக அன்போடு வளர்த்த கதையை அவளது நினைவுக் குறிப்பிலிருந்து அச்சுக் கோர்க்க ஆரம்பித்ததும் அவள் முகமெங்கும் சந்தோச நட்சத்திரங்கள் ஒளிர்விடுவதைப் பார்த்தேன். என் கைகள் நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கோப்பைத் தானாக மூடியது. பள்ளிக்குச் செல்லும் முன் அந்த ஆட்டுக்குட்டிக்குப் புட்டிப் பால் கொடுத்துவிட்டு செல்வதையும் அதைத் தூய்மைப்படுத்துவதையும் சொல்லும்போது எல்லாருமே தான் வளர்க்கும் செல்லப் பிராணியை இப்படிப் பார்த்துக் கொள்வது இயல்புதானே என நினைத்தேன். ஆனால் அந்த ஆட்டுக்குட்டியின் கால் ஊனம் என்பதும் அதனால் அதன் கால்களைச் சரிப்படுத்த ஆட்டுக்குட்டியின் பாதி உடலை மணலுக்குள் தினம் தினம் புதைத்து வைப்பதைப் பற்றியும் சொல்லும் போது அடடா என உச்சுக் கொட்டியது என் மனது. பிராணிகளிடம் இப்படிப்பட்ட பரிவு காட்ட எத்தகைய அன்பான உள்ளம் வேண்டும். என் தோழியின் அன்பான மனது என்னை இளக வைத்தது. அவள் கதையைத் தொடர்வதை சற்று நிறுத்தி அந்த ஆடு நடந்ததா என்று குறுக்கு விசாரணை செய்தேன். ஆமாம் நடந்தது என்று அவள் கூறியதும் அதை விட சுவாரசியம் அவள் தொடர்ச்சியாக சொன்ன விஷயங்கள். ஒரு நாள் வழக்கம்போல் ஆட்டுக்குட்டிக்குத் தேவையான சேவைகளை செய்து விட்டு அந்த ஆட்டுக்குட்டியின் கால்களை மணலுக்குள் புதைத்து வைத்து விட்டு பள்ளிக்குச் செல்ல காலதாமதமாகி விட்டதாகவும்  ஆசிரியரும் மற்ற நண்பர்களும் காரணம் கேட்டபோது தான் ஆட்டுக்குட்டியை நட்டு வைத்து விட்டு வருவதற்கு தாமதமாகி விட்டதாக சொன்னபோது அங்கிருந்த அனைவரும் கலகலவென சிரித்து விட்டதாகவு ம் சொன்னாள். அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. நானும் வாய் விட்டு சிரித்து விட்டேன். ஆனால் அதன் பிறகு அவள் சொன்னது என் மனதைப் பிழிந்தது. அவள் பள்ளி விட்டு வந்த ஒரு நாள் அவளை உலுக்கிய அந்த சோகம்... ஆசையோடும் அன்போடும் அரவணைத்த ஆட்டுக்குட்டியைக் காணாமல் அவள் தேடியபோது  நேர்த்திக் கடனைத் தீர்க்க அந்த ஆட்டுக்குட்டியைப் பலி கொடுத்து விட்டதாக வந்த தகவல் அவளைக் காயப்படுத்தி விட்டதாக சொன்னாள்.  அவள் முகத்தில் காயத்தின் வலி படர்வதைப் பார்த்தேன். சில வினாடி நிசப்தம் என் அறைக்குள். அந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு தான் இறைச்சி உண்பதை நிறுத்தி விட்டதாகக் கூறினாள். அதன் பிறகு எந்தப் பிராணியையும் தான் வளர்க்கவில்லை என்றும் கூறினாள். எனக்குள்ளும் மெல்லிய சோகம் இழையோடியது. இருப்பினும் ஆட்டை நட்டு வைத்தேன் என்று அவள் சொன்னது நினைவுக்கு வரும்போதெல்லாம்  எனக்குள்ளிருந்து சிரிப்பலைகள் மோதிவிட்டுச் செல்லும் .                                                                                                                                                                                                                                       

நீ..நான்..வலி

இன்று உன்னைத் தொட்டுப் பார்க்கிறேன்... மீண்டும் மீண்டும் உன்னைத் தொட்டுத் தடவியது என் விரல்கள். விழிகளில் நீர் பூத்தது. பூத்த நீர்த்துளிகள் உன் மீது சொட்டுச் சொட்டாய் விழுந்து ஈரமாகியது. அந்த ஈரத்தையும் உடனே துடைத்தது என் விரல்கள். ஏனோ இன்று உன் மேல் அளவுகடந்த கவனத்தைத் திருப்பியது என் மனம். உன்னைத் தனித்துப் பார்க்கத் துவங்கியது என் ஆழ்மனம். எத்தனைப் போராட்டம்.. பத்து வயதிலிருந்து விருந்தாளியைப் போல் வரத் தொடங்கிய புண்களோடு என்னைப் பள்ளிக்குச் சுமந்து சென்றதும்  வலியோடு மீண்டும் வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் காலுறையை கழற்ற முடியாமல் நீரில் ஊர வைத்து கழற்றும் போது வழியும் ரத்தத்தைக் கண்டு என் விழிகள் அழுவதும் இப்போது நினைத்தாலும் அழுகை அழுகையாய் வருகிறது. மற்றப் பிள்ளைகள் விளையாடும் போது ஏக்கத்தோடு நான் உன்னைப் பார்த்திருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் புண்கள் ஆறியதும் நாமும் விளையாடலாம் என்று என் மனம் ஆறுதல் சொல்லும். எத்தனை மருந்துகள் எத்தனை ஊசிகள். புண்கள் ஆறியதும் ஓடியாடி விளையாடி பூரித்துப் போவேன். ஆனால் அந்தக் குதூகலமெல்லாம் ஒரு மாதம் கூடத் தாக்குப் பிடிக்காது. மீண்டும் பழைய பள்ளவிதான். மாதம் ஒரு முறையோ இரு முறையோ மீண்டும் வந்து விடும் புண். அந்த நிலையிலும்கூட வீட்டிலிருந்து ஆறு கீலோ மீட்டர் தூரத்திலிருக்கும் பள்ளிக்கு ஒருநாள் கூட மட்டம் போடாமல் போய்வந்ததையும் மாலை வகுப்பு இருந்தால் வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டு விட்டு மீண்டும் பள்ளி சென்று படித்து விட்டு வீட்டுக்கு நடந்தே சென்றதையும் நினைக்கும் போது என்னைப் பார்த்து நானே பெருமைப்படுகிறேன். ஒரு நாள் இரு நாள் அல்ல பத்து வருடங்களுக்கு மேல் இந்த வலியையும் வேதனையையும் தாங்கி இருக்கிறேன். பிறகு புண்கள் வந்து போகும் இடைவெளி அதிகரித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இல்லாமல் போனது, நான் படும் அவதியைப் பார்த்து என் அம்மா வெள்ளியில் பாதங்கள் செய்து அம்மனுக்குச் சாற்றியதன் விளைவாகக் கூட இருக்கலாம். பல வருடங்கள் கடந்து போனது. இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி ஒருவித வலி வருகிறது. அப்போதெல்லாம் நீ பட்ட அவதியை என் நாட்குறிப்பேடு எனக்குப் புரட்டிக் காட்டுகிறது. சோர்ந்து விடாதே......விளையாட்டாய் கூட...

அஜான் ஸ்ரீபானோ

அஜான் ஸ்ரீபானோ. ஒரே நாளில் உலகின் விழிபடலத்துக்குள்லெல்லாம் நுழைந்து கருவிழிக்குள் கவிதை பாடிய அன்பின் திருவுருவம் நீ. ஊருக்கே அன்னமிடக்கூடிய அட்சயப் பாத்திரம் தந்தையின் கையில். இரந்துண்டு வாழும் அன்னப்பாத்திரமோ மகனின் கையில். எப்படி...? கோடியில் புரளவேண்டிய கோமேதகமல்லவா நீ. எதுவுமே எட்டித் தொட முடியாத அளவுக்கு இமயத்தின் உச்சியில் அமர்ந்துவிட்ட உன்னை இனி கோடி என்ன... கோமேதகமென்ன.... எதுவுமே அசைக்க முடியாது என்பதை நிருபனமாக்கிவிட்டாய். ஆன்மீகம் என்ற போர்வையில் கோடிகளைக் குவித்துக் கொண்டிருக்கும் பல அரலி விதைகள் உன்னைப் பார்த்தாலே முளைவிட முடியாமல் மண்ணுக்குள்ளேயே முகத்தைப் புதைத்துக் கொள்ளும். உலக மாயையை விலக்கிய உண்மையின் திருவுருவம் நீ. கதைகளிலும் காவியங்களிலும் உன் போன்ற கதைகளைப் படித்ததுண்டு. அப்போதெல்லாம் இது கற்பனையின் வடிவத்துக்கு முலாம் பூசப்பட்டுள்ளது என்ற எண்ணம் எனக்குத் தோன்றியதுண்டு. உமது வரவைக் கண்ட பிறகுதான் பணமும் பதவியும் பஞ்சணையாய் இருந்தும் கூட சலனமில்லாமல் சலிக்கப்பட்ட விலை மதிக்க முடியாத ஆன்மாவும் இவ்வுலகில் இன்னும் பிறப்பெடுத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து உள்ளம் சிலிர்த்தேன். தங்கத் தட்டில் தாம்பூலம் தர தந்தை தயாராய் இருந்தும் அதனைத் தட்டிவிட்டு திசை மாறிய உமது திருப்பாதங்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்..... அன்பே ஆடையாய்க் கொண்டு அனைத்தையும் துறந்ததைப்போல் பிறவியே வேண்டாமென பிறப்பறுத்து சென்று விடாதீர்.. நானே கடவுள் என நெஞ்சை நிமிர்த்துக் கொண்டு பணத்தைக் குறிவைத்து மனிதனை அறுவடை செய்து வித்தை காட்டும் அவலம் இங்கே மலிந்துவிட்டது.

பஞ்சுக்குள் நுழைந்த பல்லக்கு

கல்லூரி வாசல் தோரணம் கட்டிய நாட்கள் அது. ஓவியம் என்னோடு கலந்த கலை என்பதால் போட்ட மனுவுக்கு உடனே வெற்றி கிடைத்தது. அந்தப் பாட வகுப்புக்குச் சென்றபோது நான் எதிர்ப்பார்த்ததைப் போல் இல்லை. தமிழ் நெடுங்கணக்கு முற்றும் மனனமாகிப் போனவனுக்கு அ என்ற முதல் எழுத்தை மட்டுமே மனதில் ஒட்ட வைக்க முயற்சித்தால் எவ்வளவு எரிச்சல் வருமோ அப்படி இருந்தது எனக்கு. ஒருநாள் ஓவியத்தில் வண்ணமிடும் கலையை விரிவுரையாளர் ஆரம்பித்தபோது அவரைப் பின்பற்றி மற்ற மாணவர்கள் வண்ணமிட நான் மட்டும் அவருக்காகக் காத்திராமல் விரைவாக செய்து முடிக்க வந்ததே கோபம் அவருக்கு. உனக்கு அதிகம் தெரியும் என்ற நினைப்பா என்று என்னிடம் கோபித்துக் கொண்டார். பதிலேதும் சொல்லாமல் நான் மௌனமாய் இருந்தேன். பிறகு வேறு ஒரு தலைப்பில் ஓவியம் தீட்டி மறு வாரம் கொண்டு வரச்சொன்னார். யோசித்தேன். இவரை அடியோடு சாய்க்க வேண்டுமானால் என் முழு திறமையும் காட்ட வேண்டுமென முடிவெடுத்தேன். அருவி ஒன்றில் இரண்டு பாரைகளுக்கு நடுவே அன்னம் ஒன்று பறந்து வந்து நீரின் மேல் அமர முயற்சிப்பதைப் போலவும் பாரைகளின் இடுக்கில் சூரிய ஒளி ஊடுருவி வந்து அந்த அன்னத்தின் மேல் பட்டு அருவி நீரிலும் படுவது போலவும் காட்சி அமைத்தேன். அதுமட்டுமின்றி அருவியிலிருந்து ஓடிவரும் நீரின் வேகத்தைக் காட்ட பாரைகளின் மீது பட்டுத் தெறித்து விழும் நீர்த் துளிகளின் காட்சியை மிக அருகிலும் காட்டியிருந்தேன். மறு வாரம் வகுப்பிற்குள் நுழைந்ததும் அனைத்து மாணவர்களும் தாங்கள் வரைந்து வந்த ஓவியங்களைப் பிரித்து மேசை மேல் வைத்தனர். நானும் என் ஓவியத்தைப் பிரிக்காமல் மேசை மேல் வைத்தேன். விரிவுரையாளர் என் மேசையருகே வந்தார். என் ஓவியத்தை அவரே பிரித்தார். ஏதும் பேசாமல் ஓவியத்தை அவர் மேசை மேல் கொண்டு வைத்தார். மாணவர்களை அருகில் வந்து அமரச் சொன்னார். என் ஓவியத்தை எடுத்து அனைவரும் பார்க்கும்படி உயரத்தில் ஒட்டினார். ஓவியக் கலைக்கே உரித்தான பல கூறுகள் என் ஓவியத்துள் ஒளிந்திருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டினார். இதை எங்கே கற்றாய் என்று என்னிடம் கேட்டார். எங்கும் கற்கவில்லை என்றேன். சில நிமிடங்கள் இமைக்காமல் என்னையே உற்றுப் பார்த்தார். பிறகு தன் இரு கைகளையும் தட்டி தனது சந்தோசத்தைத் தெரிவித்துக் கொண்டதோடு நில்லாமல் அனைவரையும் கை தட்டச் சொன்னார். இப்படி ஒரு பாக்கியம் கிடைக்க வரம் வாங்கி வர வேண்டும் என்றார். அவரிடமிருந்து வந்து விழுந்த வார்த்தைகள் என்னைப் பல்லக்கில் ஏற்றின. பிறகு அந்த ஓவியம் கல்லூரியில் காட்சித் தேர்வாக தேர்வு பெற்றுவிட்டதாகத் தெரிவித்தார்.